Virus Scan

Virus Scan.

Na drie dagen ondergedompeld te zijn in de materie van Yin, het brein, de werking van virussen, bacterien, schimmels en parasieten, maar nog veel meer in de energie van vertrouwen, licht en hartsverbinding, stapte ik zondagmiddag de deur uit op Kleinzand te Snits.
En daar … was ineens een andere wereld. Werd ik geconfronteerd met foto’s van lege supermarkten, driehonderd mails en appjes over of mijn praktijk al wel dicht was, hoe het zat met restitutie van lesgeld, of docenten wel werk hadden en hoe de zere rug van mevrouw Pietersen nu toch behandeld dient te worden… Wat wel mag en wat niet.
Ik verbond mij met mijn eigen rust en besloot (nog) niet te reageren. Rijdend naar huis over de A6, geen mens op de weg, zag alles er anders uit dan anders. Een rare sfeer. Ik voelde nog niet helemaal of het nou dreigend (immers dat is het signaal van de media geeft) of juist sereen was. Om met de woorden van Kees te spreken: ‘welk identificatie’ ik er aan gaf. Ik ademde yin en uit. Steeds langer… en steeds ook… even niet. Stilte. De stoel en de aarde onder mij stevig voelbaar, mijn onderbuik ruim, mijn hart rustig en warm. Ik hoor mijn eigen stilte. 
En omdat ik in dit leven geen oorlog meegemaakt heb en eigenlijk ook geen ramp van formaat, was ik in staat voor sereniteit te kiezen en de angst van buiten niet in te nemen.

Hoe prachtig het landschap, hoe rustig de weg. Hoe heerlijk het vooruitzicht van logistiek-loze weken van rust en thuis.  
Eenmaal daar, warme knuffels van mijn lieve dochters en echtgenoot. Plots hebben wij drie weken samen voor ons als gezin. Plots is daar waar we al zo lang naar verlangden. Samen Zijn.

Ik bekijk mijn social media en app. Zakelijk een overvolle mailbox. Prive reuze rustig. Als lid van een familie vol longpatienten, zou je grote schrik verwachten. Niets van dat al: alle neven en nichten informeren naar elkaar en onze ouders. Wat koorts en verkouden, what’s new in maart. All safe. Hoe kunnen we verbinden op een gezonde manier? Adviezen over mediteren en elkaar positieve energie sturen vliegen door de familie. Iedereen neemt helder en duidelijk zijn plek en verantwoordelijkheid in… laat juist dat nou een longdingetje zijn… En zou familiethema (doods-) angst bij onze generatie dan stoppen?

Ook verder dan ons gezin en onze familie ontstaan mooie dingen: collega’s zoeken elkaar digitaal op om initiatieven te ontplooien om klanten op een volgens de overheid veilige, afstandelijke manier te bedienen. Conflicten uit het verleden, concurrentiedrang en ego’s worden opzij geschoven. ‘We are in this together’. Het kan dus wel. Maar pas als echt je eigen bestaansrecht voor je gevoel in het gedrang komt.
Even los van een andere visie op ziek zijn en gezondheid (want: andere discussie). Wat gebeurt er nu werkelijk. En, wat is werkelijk, ook dat is geheel afhankelijk van de belever… Wat ik zie, hoeft een ander niet te zien.

Hoewel dit toch niet te missen was:
We leven in een wereld die half in de brand staat. Het klimaat verandert, oorlogen heersen, mensen verhongeren massaal, lucht boven China die geen blauw meer laat zien, werelddelen die letterlijk in vlammen opgaan, mensen zoals jij en ik, wiens wiegje net even ergens anders stond, stappen in bootjes, op naar een beter leven. Denken ze. Want… daar in die betere wereld is dan de wereld van ‘wij’ en ‘zij’. Grenzen. Eigen hachies. Wereldleiders die alle gevoel voor reflectie, mededogen en compassie lijken kwijt te zijn. Regels worden versterkt, het systeem verstrakt. Van boven in het groot, maar ook heel dichtbij in het klein. Angst maakt mensen strak en weinig verdraagzaam. En bovendien kortzichtig en ontoegankelijk. Veel testosteron, wat maakt dat bewustzijn en ontwikkeling stagneert. En maar weinigen die er iets mee kunnen of durven. En als de berg niet naar Mozes komt….


Wereldwijd is het eerste chakra aan het wankelen. In plaats van pas op de plaats en gronden, gaat merendeel nog harder schreeuwen. Nog meer denken en wijzen met de vinger. Want het ligt tenslotte bij voorkeur nooit aan jezelf. 
En dan… is er ineens dat virus. Corona…

Verschrikkelijk voor hen en hun naasten die er onder lijden. Oprechte compassie met hen. Grote impact voor alle ondernemers die in hun bestaan aangetast worden. Weer het mula dhara.
De Maslov piramide die ineens op toiletrollen lijkt te rusten. Niet eens op eten. Logisch: wij hebben geen idee van honger of dakloos zijn. Dus kopen we massaal wc-papier. Weten wij veel.

Groot respect voor alle mensen in de zorg, bij de politie en defensie. Maar, dat had ik al. Los van welk virus en welke ramp ook. De intentie er gewoon te zijn voor een ander. Respect voor al wat leeft. Ieder doet wat hij of zij kan. Met wat hij of zij weet. 

Maar wat gebeurt er tegelijkertijd ook?

Mensen worden zich bewust van de onderlinge verbondenheid: zonder dat je het door hebt, stroomt iets van jou naar mij en verder en andersom. En met alle rode stippen op de topografische kaart van een land en de wereld, zag je ineens hoe dichtbij we met elkaar zijn. Hoe je in Nederland, ook verbonden bent met iemand in Amerika. Of je dat nu leuk vindt of niet, want daar gaat het niet meer over. Een virus is, evenals energie, niet zichtbaar. Dat maakt mensen angstig. Maar ook bewust van verbinding.
Corona laat ons goed voor onszelf en anderen zorgen.

Het virus stopt ons in de ratrace. Verplicht thuis. Even geen feestjes, pretparken en weet ik wat voor vertier buiten jezelf en elkaar. Gewoon thuis. Naar binnen. Werkelijk naar binnen keren is nog maar een klein stapje verder. Maar we hebben gelukkig drie weken. Tijd. Voor jezelf en elkaar. Om, vanuit liefde en vertrouwen, eens te voelen:  Wie ben ik ook al weer? Wat ben ik allemaal aan het doen? En is dat wel wat ik wil? Hoe gezond ben ik? En wat doe ik daar zelf in? Waar sta ik? Wat past mij en wat niet? Met wie voel ik mij verbonden? Met wat voel ik mij verbonden? Waar ligt mijn verantwoordelijkheid, waar niet? Hoe verhoud ik mij tot het systeem? Zo maar wat vragen….


Het opent deuren. Voor individu, ondernemers, samenleving. Kijken naar kansen in plaats van naar bedreigingen.  Nieuwe initiatieven, creatieve oplossingen om je product, dienst of boodschap op een andere manier dan tot nu toe bij de ander te brengen. Uberhoubt eens over je eigen boodschap na te denken. Mijn Yoga Breukelen is gesloten t/m 6 april 2020. Online lessen en meditaties komen beschikbaar. De site bijwerken en uitrusten met online mogelijkheden voor klanten. Na deze virusfase ook prettig voor hen die eens niet in staat zijn fysiek naar de studio te komen of op een vaststaand tijdstip, en toch behoefte hebben aan een portie yoga of meditatie. Op hun plek, op hun moment. Het is 2020. Lessen met als thema: vertrouwen, zelfliefde, ruimte innemen.

Ik ben van het contact. Werkelijk, authentiek contact vanuit mijn hart. Dat is voor mij waar alles om draait. Hoe bizar nu met alle afstandshanden en meters tussen mensen. Weg oxitocine. Maar… stress is nog veel minder helpend. En dus… beweeg ik mee. En zie voel ik een verantwoordelijkheid als uitdraagster van yin en bewustzijn. Iets wat ik niet alleen predik, maar Leef en in al mijn lessen door laat werken: Laten we verbinden. Vertrouwen. Liefhebben.

Tijd voor ‘anders’. Tijd voor gronding, aandacht, zorg en liefde. Voor onszelf. En vandaaruit: voor de ander en de omgeving. Het is per 16 maart gewoon voor je geregeld. Wat dat betreft: Dank Corona, dank.


Namaste, Natasja

Loenen aan de Vecht, 16 maart 2020

Bindweefsel en ander (on-) gemak

Tien voor half drie, 12 oktober 2016… ik weet het nog heel goed. Nog heel even iets halen op de Kerkbrink, alvorens ik onze oudste uit school zou halen. Ik parkeer uit op de grote parkeerplaats op de Hazeslinger in Breukelen. Ik stop na een halve meter, het is druk en ik kijk of er geen kinderen, honden, rollatoren of andere bewegende wezens achter mijn auto langs komen.

Ineens zie ik het in mijn spiegel. Die rode lichten. Een elleboog die omhoog komt om een motor te starten. Ze kijkt in haar spiegel maar ziet niets. Nee, dit gaat toch niet gebeuren? Het gebeurt wel. Terwijl ik half in mijn ‘kijkdraai’ zit, geeft de dame die achter mij in de tegenovergestelde rij geparkeerd staat, een flinke peut gas en knalt achteruit. Er flits door mij heen ‘ontspan’ en tegelijkertijd zet mij zo schrap als ik kan. Een enorme klap met herrie volgt. Ik bonk heen en weer en hoor mijzelf roepen ‘nee!’. En het is gebeurd. Ik blijf zitten. Ben ik ok? Beweegt alles nog? Het duizelt. De dame van de lange station is al uitgestapt. ‘Oh nee, oh je’ en meer hoor ik haar zeggen. Ik open mijn portier en stap wat wankel uit. Een groepje mensen heeft zich om mij heen verzameld en kijkt me bezorgd aan. Ik verdraag hun blikken bijna niet. ‘Ga weg’, denk ik

‘Ik zag je niet’ roept ze uit. ‘Dat mag ik hopen’, zeg ik. Ze kijkt me niet begrijpend aan. ‘Expres had niet zo lief geweest’, leg ik uit. Ze vraagt of alles ok is en ik beaam van wel. Voor de zekerheid wisselen we gegevens uit en ik meld dat ik als de wiedeweerga mijn kind uit school moet halen en dus geen tijd heb voor oponthoud. Dan kijk ik naar mijn auto. Hmmm. Achter zijkant behoorlijk in de prak. Zou hij het nog doen? Ik start, en ja, wat schor gepiep maar hij rijdt. Bij school bekijks bij mijn auto maar ik wil alleen maar naar huis en plof daar (zachtjes) op de bank.

’s Avonds komt de dame nog langs met bloemen voor de schrik. Of ik echt nergens last van had. Wat duizelig, wat gevoelige schouders. Maar dat is het, echt, maakt u zich geen zorgen. Nis aan de hand. Dacht ik.

Tot de volgende dag. Ik wil mijn bed uit, maar kan niet op of om. Mijn hoofd bonkt, alles draait, mijn rug doet zeer en is onbeweeglijk. Ik voel mij alsof ik onder een trein gelegen had. Die middag kon ik nog bij een chiropractor terecht, die maakte dat ik in ieder geval kon zitten en mij kon verplaatsen.

Echt beter werd het niet. Bezoek huisarts daarna werd een bezoek eerste hulp. Ik zeg nog dat dat eigenlijk niet zo goed uitkomt, omdat ik ook nog met mijn kind naar een belangrijke afspraak in het Sophia Kinderziekenhuis van Rotterdam moet die middag. Ik moet naar de röntgen afdeling. Ongeduldig wachtend, kijkend naar de klok, mijn kind naast me, verwacht ik daarna dat de laborant mij ieder moment komt vertellen dat het loos alarm is en ik gewoon naar huis mag en dan door kan naar die afspraak.

De laborant komt inderdaad snel, maar kijkt bedenkelijk. Of ik mee wil naar het andere deel van het ziekenhuis. Er moet een scan gemaakt worden. Nu begint toch langzaam mijn hart iets sneller te kloppen en mijn kind ziet bleek. Onderzoeken volgen en uiteindelijk krijg ik van neuroloog en trauma arts te horen dat ik een wiplash, hersenschudding en… een gebroken nek blijk te hebben. Een oude breuk nog wel, die deze klap niet best ontvangen had. En, wisten de witte jassen ook nog mee te delen, als ik mazzel had, zou ik binnen twee jaar zo’n 70% hersteld zijn en deels weer kunnen wat ik nu kon.

‘Maar, u bent yoga docent? Niet zo’n handig beroep hierbij. En op uw hoofd staan is er nooit meer bij’. En bedankt. Ik begreep er niets van. Mijn nek? Zonder dat ik dat doorgehad heb?

Dan schiet er van alles door mij heen. Gebeurde dit werkelijk? Hoe dan? En Yoga Breukelen dan? En mijn kinderen? En mijn opleiding? Ineens herinnerde ik mij de vooravond van dit ongeluk. Ik had een meditatie gedaan waarin ik gemerkt had dat ik moeilijk contact kreeg met mijn onderrug. Ik had mij voorgenomen om daar meer aandacht aan te besteden. Zodra ik tijd had natuurlijk. Het Universum heeft mij daar versneld en bijzonder doeltreffend bij geholpen. Mijn onderrug was wel zo aanwezig dat ik er op geen enkele manier aan kon ontkomen. L2 stond scheef. En C4 gebroken. ‘Het zal’, dacht ik toen nog. Mijn ontvangst stond op een andere frequentie…

De tijd verstreek en ik deed keurig rustig aan, was al wel gelijk zo wijs om echt niet te werken en er dan maar een smak geld tegenaan te gooien om vervangende docenten voor mijn groepen te zetten. Kleine bewegingen, alles langzaam. Met mijn nek mocht ik tenslotte nog een heel lang leven. Veel adem- en ontspannings oefeningen. Hoewel de tranen zo nu en dan al wel spontaan uit mijn ogen rolde, was ik tot dan toe nog steeds in een soort staat van verwarring: wat gebeurde er toch? Wat maakte dat ik echt even helemaal stil moest staan? Een ongeluk? Ik? Een nekslag, zo voelde het.

Het werd november en ik zag de opleiding aankomen waar ik mij in februari al voor ingeschreven had. Module 2 yin bovenste lichaamshelft nota bene. Hoewel ik echt al wel een stuk leven geleefd en beleefd had, verliefd op de yin, was ik nog niet echt bekend met de betekenis van delen in het lichaam, quantum energie en achtergronden van blessures en aandoeningen. En dus belde ik, heel onschuldig, naar Sneek om te vragen of ik wel welkom was met mijn nek en aanverwanten. Zeker omdat ik ook niet lang kon zitten en wat langer concentreren een enorme uitdaging was. De docent had doorgegeven dat ik juist moest komen. Dat was heel fijn voor mij, maar ook voor hem. Live oefenmateriaal. Dat doet het het best. En zo begaf ik mij begeleid naar het Noorden van ons land. Sneek. Of all places…

De eerste dag begon. Na een algemene yin les, wat verzachten en vernieuwen van bindweefsel all-over, begonnen we met de wervelkolom van boven naar beneden. Eerst … een twisted roots. Ik voel mij nog liggen op het dunne matje op de houten vloer. ‘Draai je knieën naar rechts, spreid je armen en laat je hoofd wat naar links komen’. Tot aan die armen deed ik mee. Daar stopte het. Ik bleef roerloos liggen. Ik moest immers voorzichtig zijn met mijn nek, had de neuroloog mij op het hart gedrukt. Nogmaals klonk het klassikaal ‘en laat je hoofd naar de tegengestelde richting van je knieën komen’. En nog steeds bleef ik met mijn hoofd in het midden liggen. Ik durfde het gewoon niet en dacht ‘praat jij maar door, ik blijf liggen zoals ik lig. Mijn bindweefsel is momenteel vooral knoepelvastgebonden weefsel’. Nog een poging werd gewaagd: ‘laat je linkerwang naar de vloer links van je komen’. Ik voelde dat deze voor mij was en wilde wel, maar mijn angst was groter dan mijn wil. Ik hoorde voetstappen. Oh nee he… Er knielde iemand naast mij neer. Ik herkende vanuit een gespleten ooghoek, natuurlijk, de zwarte broek… De warme energie en de zachte maar zekere handen. Een centimeter of twintig naast mij. Daarna volgde dichterbij een hand. Open en vlak naast mijn wang. Ik voelde de uitnodiging. Het vertrouwen. De afstemming. Mijn handen werden klam. Een soort magneet naast mij. Wel-niet-wel-niet. En toen.. een minimale beweging. Iets in mij ‘wist’ dat deze hand niet uit zou nodigen als er ook maar één vezel zou twijfelen dat het kon. En daar ging ik… op weg… millimeter voor millimeter. En de hand en de energie wachtte geduldig. Het werd zwart, oranje en rood voor mijn gesloten ogen. In mijn beleving een eeuw, op de klok een minuut of vijf, later, lag mijn linker wang in de hand links van mij op de grond. En bleef daar liggen. Het zweet gutste van mij af en daar…. kwamen de tranen. Van een heel leven, zo leek het. De energie bleef naast mij zitten. Ik hoefde niks. De opluchting. Een zucht. Verlichting.

Drie dagen in het Friese. Laverend tussen spanning, loslaten, fysieke en emotionele pijn volgde. Toen ik maar liefst drie keer in silent- en in cats pose vertoefd had, voelde het alsof mijn hoofd met een hamer in mijn romp geslagen was. Op mijn vraag of dat echt wel ok was, glimlachte de kale man die mij vier jaar later zo vertrouwd is. En die blik was genoeg. Geduld, zeker? Nog geen dag later, kon mijn hele nek van links naar rechts draaien en was er voor het eerst sinds twee weken het gevoel dat er ook een nek was tussen mijn hoofd en schouders, waar gewoon ruimte was. Ik reed terug naar huis. Zelf. En besloot ook mijn longmedicatie maar eens overboord te gooien. Zonder verder overleg. Aan de bel trekken kon altijd nog. Het kon. Het was tijd. Ik wist het.

De eerste tijd daarna nog wat onzeker. Door stil te staan, had ik veel tijd om te voelen, te reflecteren. Was dit hoe ik het wilde? Een aantal drastische veranderingen binnen mijn studio volgde. Onzekerheid ook. Kon ik het nog wel, na drie maanden geen enkele les gegeven te hebben nu weer op mijn docentenmat klimmen? Zou ik niet alles ‘kwijt’ zijn? Zou niet alles, met mijn hersens mee, door elkaar geschud zijn? Eenmaal op mijn mat, gebeurde het, natuurlijk, vanzelf. De woorden, de toon, de pauzes. Mijn hart dat zich verbond. Mijn wortels stevig in de aarde. De juiste houding voor de juiste groep en mijn hand weer precies daar waar deze mocht zijn. Veelal… op mijn eigen hart…

Na de boosheid, kwam er ruimte. En… ik schreef mij in voor het vervolg op de yin modules tot nu toe. Daar kwam yin medicine 1 en 2… en ‘Thoracaal’ en ‘de nek en schouders’… de betekenis van L2 en C4. Bij alleen al het horen ervan, stokte mijn adem. Zonder gelijk beeld te hebben of een concrete situatie, sloeg het in als een bom. Ik stond volledig op ontvangstand afgestemd op alle informatie die die vier dagen gegeven werden. Tranen, mijn borstbeen in de kramp. Kon dat? Ja, dat kon. Mijn luchtpijp die keer op keer samenkneep. Een hart dat gewoon fysiek pijn deed. Dromen… flash backs… puzzelstukjes die in elkaar vielen. Gebeurtenissen uit mijn leven, overtuigingen, patronen… ik zag ze, hoorde ze, verstond ze…meer, dieper en anders dan ooit.

En mijn medicatie? Nooit meer ingenomen. En mijn longen? Gingen met sprongen vooruit. Mijn nek? Vanmorgen stond ik nog op mijn hoofd. Vier maanden na het ongeluk al. Niet om mijzelf of wie dan ook iets te bewijzen. Wel… omdat ik dat zo nu en dan gewoon heel lekker vind. Het mij weer even een ander perspectief geeft. En omdat ik wilde voelen of ik inderdaad in contact was met mijn lijf en er op durfde te vertrouwen.

Wat een diagnose allemaal kan doen… Wat als ik de artsen gewoon klakkeloos geloofd had? Niet meer was gaan werken, bewegen, vooral heel voorzichtig was gaan leven? Ik had ze bijna geloofd. Bijna. Want al mijn hele leven heb ik een oersterk gevoel in mij dat wil overleven, wil leven, groeien en beleven. Terwijl de Westerse wetenschap mij een andere boodschap gaf. Levenslust en levenskracht en een diep gevoel dat ik dat nog heel lang mag blijven behouden.

Vier jaar later…De dankbaarheid, nog iedere dag, dat yoga en vooral de yin yoga op mijn pad gekomen is. En dat ik voor Sneek gekozen heb. Dat ik de informatie van ‘de kale man en de zekere handen’ kon verstaan en geïntegreerd heb. Dat ik daar zo veel gelijkgestemden heb ontmoet, waar ik mij nog iedere dag weer mee mag verbinden. Dankbaarheid ook, voor alle artsen uit die Westerse wetenschap. Ze hebben heel wat scherven voor mij opgeraapt en serieuze crisissen beslecht als ik weer eens al mijn fysieke grenzen overschreden had. Gewoon… omdat ik mij niet bewust was dat ze er wáren… en in die tijd… had ik ondanks al mijn reflectie en zelfonderzoek al die andere kennis gewoonweg niet verstaan, niet willen en kunnen ontvangen. 

Dankbaar voor hoe veel ik geleerd heb over mijzelf en hoe ik nu alles uit mijn leven bij elkaar gebracht heb ten gunste van vooral mijzelf maar ook van anderen. Hoe mijn deuken (mijn bindweefsel) mijn vriendjes en gidsen zijn geworden en zelfs getransformeerd tot… mijn kwaliteiten en talent. Hoe ik mij nu vrij voel in mijn doen en laten, in verbinding ben met mijzelf, mijn Lief en lieven om mij heen. Hoe er meer en meer mooie mensen om mij heen geraken, waarmee het stroomt. Waar je niets bij hoeft te zeggen, omdat je samen al voelt wat er ‘is’. Hoe alles stroomt, de dingen die ik in beweging zet ook lukken en veel meer dan dat. Dat het gewoon…vanzelf ontstaat….Van overleven naar… Zijn.

Hallo lieve yin. Hallo ik. Welkom. Geen franje meer. Gewoon, ik. Natasja. Dankjewel Lief Leven.

Loenen aan de Vecht, 11 oktober 2019.